Dostarcza radości, ale powinno być poważnie przemyślane. Nie będzie to intratne finansowo, zwłaszcza gdy weźmiemy pod uwagę pracę, kłopoty oraz koszt żywienia i opłat lekarskich.
Nieodpowiedzialni hodowcy decydują się na zbyt wiele nie chcianych szczeniąt. Musimy mieć pewność, że nasze będziemy mogli sprzedać za „odpowiednią” sumę, zanim zabierzemy sukę do samca. Moralnie niesłuszne jest liczenie na to, że sprzedając szczenięta tanio łatwo się ich pozbędziemy. Zwiększamy tylko liczbę nie chcianych psów, które wciąż zapełniają schroniska dla zwierząt.
Hodowla ze słabego materiału nie przynosi nikomu nic dobrego. Potomstwo może być tak słabowite, że trzeba je będzie uśpić z powodu wad rozwojwych odziedziczonych po rodzicach. Istnieje pogląd, że wykorzystanie słabszego materiału rodzicielskiego utrzymuje różnorodność w rasie i szerszy „bank genów”, ale daje to tylko więcej nie chcianych psów.

Dojrzałość hodowlana suki
Ciąża i poród powodują duże zmiany fizjologiczne w organizmie suki i powinna być ona w pełni dojrzała. Wzrost kości młodej suki zostaje zakończony w wieku 10-12 miesięcy, a u większych ras rozwój mięśni kończy się jeszcze później. Najlepiej, aby suka miała jedną normalną „ruję” zanim zdecydujemy się na szczenięta – większe są wtedy szanse na dorodne, zdrowe młode. Samice psów w naturze parzą się przy pierwszej rui. Zwykle zachodzą w ciążę, a jej częstym wynikiem są szczenięta, które umierają, ponieważ suka nie jest wystarczająco silna, aby je wychować.