Jest to choroba znana od dawna, zwana też ,.tyfusem psim” lub „chorobą stuttgarską”. Wywołują ją drobnoustroje (krętki) zwane leptospirami. Chorują na nią psy, niezależnie od wieku.

Głównym źródłem zakażenia są gryzonie, będące nosicielami zarazków tej choroby. Wydalają je z moczem i śliną. Rozmnażaniu zarazków sprzyjają brudne kałuże i stojące wody oraz brud w pomieszczeniach i brudny, skażony pokarm. Choroba atakuje psy zwłaszcza w momencie osłabienia sił obronnych organizmu.

Leptospiroza występuje w trzech postaciach:
Postać żołądkowo-jelitową charakteryzuje wzrost temperatury do około 40 C. Szybko jednak opada, a nasilają się objawy ogólne, jak: osowiałość, brak apetytu, wymioty, biegunka (nawet krwawa). Pojawiają się drżenia mięśni, przemijająca sztywność tylnych kończyn, trudności w poruszaniu się i bóle mięśniowe. Nasilają się zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Inne objawy, to zapalenie spojówek, migdałków i błony śluzowej nosa. W miarę rozwijania się choroby skóra staje się nieelastyczna, język nabiera brązowego zabarwienia, może też wystąpić żółtaczka.
W postaci nerkowej narastają objawy świadczące o uszkodzeniu nerek. Obserwuje się odkładanie kamienia nazębnego i martwicę końca języka. W rozwiniętej fazie choroby kał staje się szklisty, a wymioty — krwawe. Dojść może do mocznicy.
Postać posocznicowa po kilkudniowym okresie wysokiej temperatury powoduje w ciągu 5-7 dni śmierć psa. Przedtem występują objawy niewydolności nerek lub żołądkowo-jelitowe, dziąsła krwawią, a uszkodzony mięsień sercowy powoduje niewydolność krążenia, duszność i sinicę. Wynik leczenia zależy od szybkiej interwencji lekarza weterynarii, zanim wystąpią w narządach nieodwracalne zmiany.

Również i tej chorobie można zapobiec dzięki szczepieniom ochronnym, równoczesnym ze szczepieniem przeciwko nosówce.