York Pies

Pies wszystko rasach psów

Wypadek psa

To się dzieje bardzo szybko: pisk opon, głuche uderzenie, skowyt i pies toczy się bezwładnie po ulicy albo wylatuje na parę metrów w powietrze. Niezależnie od tego, jak bardzo nie ma się siły spojrzeć, niezależnie od tego, że samemu też pozostaje się pod wpływem szoku, działać trzeba szybko i zdecydowanie.

Po pierwsze, trzeba psa natychmiast wziąć na smycz, nieważne, czy leży, czy stoi cały roztrzęsiony. W razie czego, jeżeli smyczy nie ma pod ręką, trzeba go przynajmniej trzymać za obrożę, jednak zachowując ostrożność — pies jest pod wpływem szoku i może ugryźć nawet właściciela. Najlepiej wychowane i najbardziej posłuszne zwierzę może po wypadku próbować uciec, stąd konieczność zapięcia smyczy. Nawet, gdy pies leży jak martwy, trzeba go trzymać — potrafi nagłe zerwać się na nogi i uciec w siną dal.

Jeżeli pies jest nieprzytomny, należy jak najszybciej wyciągnąć mu język na wierzch, by nie dostał się do krtani i nie spowodował uduszenia zwierzęcia.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Parwowiroza u psa

    Ostatnimi czasy dość często psy chorują na parwowirozę. Choroba ta jest bezwzględna dla szczeniąt, które bardzo szybko umierają z powodu odwodnienia i czasem zapalenia mięśnia sercowego. Starsze zwierzęta początkowo silnie wymiotują, potem mają krwawą biegunkę. Chore psy są apatyczne i nie chcą nic jeść. Natychmiast do weterynarza! Nawet fachowa pomoc niewiele pomoże, jeżeli choroba zdążyła poczynić nieodwracalne szkody.
    Podobny przebieg ma koronawiroza, która dotąd nie dawała o sobie znać, a teraz spotyka się ją coraz częściej. Przeciwko niej także można psy szczepić.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Choroba ta charakteryzuje się zapaleniem wątroby, układu oddechowego oraz nerwowego i jest szeroko rozpowszechniona. Atakuje zwierzęta w każdym wieku, a zwłaszcza młode. Nosicielami tego wirusa jest około 50% psów.

    Źródłem zakażenia jest mocz i kał zwierząt chorych lub nosicieli. Zakażenie następuje poprzez przewód po-karmowy, rzadziej przez układ oddechowy.
    Okres inkubacji wynosi około 3-9 dni, objawia się kilkudniowym wzrostem temperatury do ponad 40 C, a po kolejnych kilku dniach następuje jej spadek.

    Wirus wywołuje różne postacie tej choroby, jak i przebieg jej może być rozmaity. Najczęściej występuje pod dwiema postaciami:
    Postać wątrobową charakteryzują wymioty i biegunki, bolesność wątroby i pęcherzyka żółciowego przy dotyku. Ponadto dołącza się zapalenie spojówek, zmętnienie rogówki, powiększenie i zaczerwienienie migdał-ków oraz zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego. Zwierzęta są osowiałe i nie mają apetytu. Choroba ma zwykle ciężki przebieg.
    Postać oddechową, oprócz gorączki i apatii, charakteryzuje najpierw śluzowy, następnie ropny wyciek z nosa. Pojawiają się ogniska zapalne w płucach, przyspieszony oddech i kaszel. Występują również objawy uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego.
    Leczenie daje pozytywne rezultaty tylko wtedy, gdy jest prowadzone przez lekarza weterynarii. Można zapobiegać tej chorobie przez stosowanie szczepionki ochronnej.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Ciętość wobec drapieżników

    Jest to cecha wrodzona, dziedziczna, ale również zróżnicowana w rasach. Wyżły na ogół nie przejawiają zbytniej ciętości wobec drapieżników, w przeciwieństwie do terierów czy jamników, które są wyjątkowo cięte. Wyżły angielskie w ogóle nie przejawiają chęci ataku na drapieżnika. Natomiast wyżły kontynentalne – weimarski, szorstkowłosy
    niemiecki i czeski fousek – chętnie i z pasją atakują. Bardzo dużo zależy od właściwego szkolenia psa już od wieku młodzieńczego.

    U szczeniaków ciętość przejawia się gonieniem i oszczekiwaniem kota. Trzeba więc takiego szczeniaka zachęcać i chwalić, zważając jednak, by nie nastąpiło spotkanie nos w nos. W takich sytuacjach kot jest niebezpieczny. Na ogół atakowany kot chroni się na drzewo, wówczas nie przeszkadzajmy psu oszczekiwać go, a raczej zachęcajmy do tego. Ciętość powinna przejawiać się odwagą i nieustępliwością w atakowaniu. Starsze psy powinny już zdecydowanie atakować kota, jak również muszą być nieustępliwe w swojej postawie wobec innych psów. Teriery mają niezwykłą, wrodzoną umiejętność błyskawicznego zdławienia kota, mimo że kot w swoim działaniu jest równie szybki. Wyżły nie są tak precyzyjne i szybkie, nieraz w starciu obrywają po pysku. Szczególnie niebezpieczny jest atak kota na oczy psa. Najlepiej jeżeli walka z kotem odbywa się przy udziale starszego, doświadczonego psa.

    Na ogół już po pierwszymbezpośrednimstarciuzkotem będziemy mogli przekonać się, czy nasz pies będzie ostry i odważny wobec drapieżników. W krótkiej błyskawicznej walce pies może odnieść j akieś bolesne zadrapanie pyska czy nosa; jeżeli to go nie zniechęci, aprzeciwnie, wzbudzi w nim jeszcze większą pasję i zaciętość, to na pewno i wobec innych drapieżników wykaże odwagę i ostrość. Żeby natomiast nie dopuścić do zniechęcenia psa, należy rozważnie postępować ze szczeniakiem w jego pierwszych kontaktach z kotem. Koty reprezentują jedną z grup drapieżników i jako takie są naturalnym wrogiem psów. W Polsce spotyka się bardzo wiele kotów na wpół zdziczałych, poluj ącyeh w polu i w lesie na drobną zwierzynę. W głębi lasu można spotkać koty całkowicie zdziczałe, zaczajone na drzewach i polujące z nich, podobnie jak to robią żbiki. Mając 8 lat zostałem dotkliwie pogryziony w lesie przez takiego zdziczałego kota, do dzisiejszego dnia mam blizny na ręce, gdyż moje ramię zostało poszarpane w błyskawicznym ataku. W lasach spotkać można również krzyżówkę żbika z kotem domowym. Tak więc polując pies zawsze może natknąć sięnakota. Kotyjako szkodniki podlegają odstrzałowi wpolu i w lesie.
    W lesie kot jest dla psa praktycznie nieosiągalny, gdyż chroni się na drzewo, ale pies powinien oszczekiwaniem oznajmić jego obecność. Natomiast w polu, gdzie nie ma drzew, pies ma szansę na dojście i zdławięnie kota. Może to jednak być niebezpieczne dla myśliwego, gdyż kot w panicznym strachu dąży w ucieczce do jakiegoś drzewa, by móc się schronie. Ponieważ wokół nie ma drzew, a jedynym wysokim punktem jest myśliwy, skacze więc na niego, na głowę, wczepiając się pazurami, i może bardzo dotkliwie poranić twarz czy oczy, bo nie jest łatwo takiego zwierzaka zrzucić z siebie.

    Pies, który odbył praktykę w walce z kotami, będzie ostry i odważny wobec innych drapieżników, takich jak lisy, wszystkie zwierzęta z rodziny łasicowatych, kuny, borsuki itp.
    Rasy używane do polowań na dziki mają wrodzoną, wysoce rozwiniętą ostrość i odwagę w atakowaniu wszystkich drapieżników. Niezależnie od cech wrodzonych, myśliwy powinien ustawicznie doskonalić ciętość psa na drapieżniki. Pies powinien zdławione lub ustrzelone drapieżniki przynosić do myśliwego – aportować.

  • 0 Comments
  • Filed under: psy
  • Sposób szukania zwierzyny

    Sposób szukania zwierzyny jest cechą wrodzoną, zróżnicowaną w zależności od rasy i indywidualnych cech poszczególnych psów. Inaczej będzie wyszukiwał zwierzynę wyżeł, inaczej terier lub jamnik. Wyszukiwanie zwierzyny jest częścią polowania, zdobywania przez psa pożywienia. Przez wieki psy wypracowały sobie system poszukiwania zwierzyny, najbardziej celowy i przystosowany do możliwości rasy. Odpowiednie sposoby szukania zwierzyny są genetycznie przekazywane z pokolenia na pokolenie. Oceniając ogólnie – sposób szukania powinien być celowy. Pies powinien okładać pole czy las w taki sposób, by nie pominąć terenu, na którym mogła ukryć się zwierzyna. Jednocześnie okładanie powinno być jak najszybsze, a więc w galopie, przy tym uwzględniające kierunek wiatru, pomocny do zwietrzenia zwierzyny.

    Wszystkie elementy poszukiwania zwierzyny przez psy człowiek przystosował do swoich potrzeb polowania, wykorzystując predyspozycje poszczególnych ras. Przez odpowiednie szkolenie spowodował taką wspólność polowania z psem, która jest najbardziej wydajna przy posługiwaniu się bronią palną.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Zmysł orientacji

    Niespotykany w takim stopniu jak u człowieka mają zwierzęta rozwinięty zmysł orientacji. Mają go i psy, aczkolwiek na skutek udomowienia znacznie słabszy. Mój krótkowłosy foksterier, któremu pozostawiałam dużą swobodę, zmysł ten miał rozwinięty w wysokim stopniu. Zgubił się kiedyś w Puszczy Kampinoskiej i po dwóch tygodniach, nawet nie zabiedzony, wrócił do domu, do Warszawy. Przebył około 40 km, przeszedł przez całe miasto i bezbłędnie znalazł drogę do domu. Uwielbiał samotne wyprawy tramwajem i potrafił wybrać właściwy numer wozu, aby wrócić do domu. Psy o takim zmyśle orientacji są w warunkach miejskich rzadkością i nie można tego zmysłu wyrobić w psie za pomocą tresury.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Wzrok u psa

    Większość psów ma znacznie, od innych zmysłów, słabszy wzrok. Są rasy, które wzrok mają bardziej rozwinięty (charty, psy owczarskie i mopsy); natomiast rasy, których użytkowość opiera się głównie na węchu (psy myśliwskie) mają wzrok słabszy. Łatwiej rozróżniają obrazy ruchome.

    Znane mi psy doskonale rozpoznają przez zamknięte okno, przy dużym ruchu ulicznym, i na sporą odległość, znajome sobie sylwetki ludzi, czy też psich wrogów. Wyglądając przez okno nigdy nie warczą na obojętne sobie psy, natomiast na widok wrogów, i to idących z daleka, rozpoczynają solidny jazgot. Wrażliwość psów na kolory jest mniejsza niż ludzi, niemniej sądzę, że niesłuszne jest mniemanie, żepsy nie rozpoznają kolorów.

    Zaprzyjaźnione ze mną cocker spanielki jadają z misek podobnych kształtem i wielkością, ale różniących się tylko kolorem, i nigdy się nie mylą. Nie zainteresują się kolorowym, nawet najbardziej realistycznym, ale nieruchomym obrazem. Preferują na pewno te skojarzenia wzrokowe, które mogą potwierdzić węchem lub słuchem.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Zmysły psa

    Pies jest zwierzęciem stadnym i potomkiem dzikich, mięsożernych zwierząt. Rozwinęły się u niego zmysły w inny sposób, niż u człowieka. Chcąc psa odpowiednio wychować należy przestawić się na jego sposób myślenia; można wtedy przewidzieć jego reakcje i nie będą nas one dziwić.

    Zastanówmy się przede wszystkim, czy pies myśli. Nasze wątpliwości rozstrzyga Encyklopedia Popularna PWN, wyd. 2, Warszawa 1982. Na str. 497 znajduje się hasło — Myślenie obrazowo-ruchowe: „myślenie dokonujące się w bezpośrednim działaniu, wyłącznie na podstawie spostrzeżeń, przypomnień i operacji ruchowych na konkretnych przedmiotach; występuje u zwierząt i dzieci”!!! Dowód ten przytaczam tej, na szczęście, niewielkiej już grupie niedowiarków, która sądzi, że pies kieruje się wyłącznie odruchami warunkowymi.

  • 0 Comments
  • Filed under: psy
  • Inne charty

    Najwyższym psem jest chart irlandzki — irish wolfshound, zwany u nas popularnie wilczarzem (wys. od 70 cm) — którego zadaniem jest szczucie wilków. Jest rosły, okazały, zgrabnie i harmonijnie zbudowany, lekki w ruchu. Szatę ma szorstką i twardą, maść szarą i pręgowaną, czerwoną, czarną, czysto białą lub płową.

    Subtelnym pieskiem salonowym jest charcik włoski (wys. 33-35 cm) — uosobienie wdzięku i elegancji. Ulubieniec wielu władców: Kleopatry, Fryderyka Wielkiego, Franciszka I. Przypomina nieco kształtem pomniejszonego charta sloughi. Jest bardzo szybki, pojętny, żywy, przywiązuje się łatwo do właściciela. Szatę ma gładką i delikatną we wszystkich odcieniach, jednolitą.

    Dzięki staraniom polskich kynologów odtworzona została istniejąca na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczy-pospolitej rasa charta polskiego (wys. 68-75 cm). Jest to dobrze zbudowany, wysoki pies o włosie gładkim, przyle-gającym, różnej maści: płowej, białej, białej w brązowe i czarne łaty lub czarny podpalany. Z roku na rok zwiększa się grono hodowców i miłośników tej  rasy.  Charty polskie są
    Silne, odporne na choroby i warunki atmosferyczne. Jak pisał Stanisław Rewieński w 1893 r.:
    „Ruskie charty z gładką, krótką sierścią, zwane „chartyja borzyja” albo po prostu polskimi, nie różnią się niczym od naszych dawnych chartów i tak samo są używane do polowania na zające i lisy, do wilka bowiem nie dosyć posiadają śmiałości, za to przewyższają wilczarzy szybkością, zwłaszcza na krótką metę, gdy tamte są wytrwalsze i nie prędko się męczą”. Jeśli ktoś z Czytelników tego poradnika pragnie zainteresować się chartami, polecam tę polską rasę i powiększenie tym grona ich wielbicieli.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Psy gończe

    Chart perski saluki (wys. 58-71 cm)—  łączy w sobie wdzięk z symetrią, wytrwałość z siłą i dużą szybkość. Szatę ma gładką, jedwabistą, w kolorach białym, beżowym, złotym, czerwonym, szaropopielatym lub są trójbarwne.
    Chart rosyjski — psowaja borsoja (wys. 70-82 cm) — imponuje wielkością i bogatą szatą, el gancką, harmonijną sylwetką i pięknym ruchem. Charakteryzuje go spokój, powściągliwość, szybkość i wytrwałość. Szatę ma długą, jedwabistą, białą, złotą, ze srebrnym nalotem, czerwoną i czarną. Wszystkie kolory mogą być jednolite, lub też występować na białym tle.

    Silnie i proporcjonalnie zbudowane są angielskie greyhoundy (wys. 60-75 cm)  —  psy  silne  i   wytrwałe.  Szatę
    mają krótką, ściśle przylegającą, delikatną, w kolorach: czarnym, białym, czerwonym, niebieskim, płowym, sarnim, pręgowanym lub łaciatym. Mniejszy od niego whippet (wys. do 46 cm) — jest psem gończym i pokojowym; łączy w sobie zalety psa gończego i foksteriera, co stworzyło typ psa miłego i pojętnego. Pochodzi z północy Anglii, gdzie został przystosowany do polowań na zające. Harmonijnie zbudowany, odznacza się wielką swobodą w ruchach. Sierść ma krótką, delikatną w różny h kolorach, bywa także łaciaty.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized