Choroba ta charakteryzuje się zapaleniem wątroby, układu oddechowego oraz nerwowego i jest szeroko rozpowszechniona. Atakuje zwierzęta w każdym wieku, a zwłaszcza młode. Nosicielami tego wirusa jest około 50% psów.

Źródłem zakażenia jest mocz i kał zwierząt chorych lub nosicieli. Zakażenie następuje poprzez przewód po-karmowy, rzadziej przez układ oddechowy.
Okres inkubacji wynosi około 3-9 dni, objawia się kilkudniowym wzrostem temperatury do ponad 40 C, a po kolejnych kilku dniach następuje jej spadek.

Wirus wywołuje różne postacie tej choroby, jak i przebieg jej może być rozmaity. Najczęściej występuje pod dwiema postaciami:
Postać wątrobową charakteryzują wymioty i biegunki, bolesność wątroby i pęcherzyka żółciowego przy dotyku. Ponadto dołącza się zapalenie spojówek, zmętnienie rogówki, powiększenie i zaczerwienienie migdał-ków oraz zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego. Zwierzęta są osowiałe i nie mają apetytu. Choroba ma zwykle ciężki przebieg.
Postać oddechową, oprócz gorączki i apatii, charakteryzuje najpierw śluzowy, następnie ropny wyciek z nosa. Pojawiają się ogniska zapalne w płucach, przyspieszony oddech i kaszel. Występują również objawy uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego.
Leczenie daje pozytywne rezultaty tylko wtedy, gdy jest prowadzone przez lekarza weterynarii. Można zapobiegać tej chorobie przez stosowanie szczepionki ochronnej.

Cecha ta jest zróżnicowana przede wszystkim w zależności od rasy. Niektóre rasy wyżłów cechuje duża “radość wody”, inne przejawiają niechęć do wody. Można tu wprowadzić pewną prawidłowość. Otóż wszystkie wyżły o sierści szorstkowłosej lub długiej bardzo chętnie pracują w wodzie, natomiast krótkowłose mają opory. Jest to zrozumiałe, ponieważ psy krótkowłose marzną w naszych zimnych wodach, jak również bardziej są narażone na skaleczenia ostrymi szuwarami wodnymi. Również obfita szata powoduje szybsze przegrzanie organizmu i w związku z tym taki pies odczuwa chęć ochłodzenia się w wodzie. Inne rasy na ogól nie lubią pracy w wodzie, ale i w takiej regule są oczywiście wyjątki.
Wszystkie wymienione zalety psa myśliwskiego wymagają rozwijania oraz doskonalenia. Metody postępowania mogą być różne, zależnie od typu psa i stopnia posiadanych cech wrodzonych.

Mały munsterlander to silny pies o szlachetnej linii. Zbliżony do płochacza jest jednak wyżłem legawcem ułożonym do wystawiania zwierzyny, głównie lotnej i aportowania zestrzelonej. Ten najmniejszy wyżeł z wrodzonym instynktem do stójki doskonale pracuje również na tropie i w wodzie. Dzięki swej wszechstronności budzi coraz większe zainteresowanie w kołach łowieckich. Używany głównie do pracy w lesie, wykazuje dużą wytrzymałość i czujność. Jest cięty na drapieżniki, szybki i łatwy w szkoleniu. Polecenia wykonuje chętnie i z dużym zapałem. Potrafi być dobrym przyjacielem całej rodziny i wzorowym stróżem. Jest miły, inteligentny, bardzo przywiązany i wierny. Jego wzrost w kłębie: 50-55 cm.