York Pies

Pies wszystko rasach psów

Zdecydowanie się na szczenięta

Dostarcza radości, ale powinno być poważnie przemyślane. Nie będzie to intratne finansowo, zwłaszcza gdy weźmiemy pod uwagę pracę, kłopoty oraz koszt żywienia i opłat lekarskich.
Nieodpowiedzialni hodowcy decydują się na zbyt wiele nie chcianych szczeniąt. Musimy mieć pewność, że nasze będziemy mogli sprzedać za „odpowiednią” sumę, zanim zabierzemy sukę do samca. Moralnie niesłuszne jest liczenie na to, że sprzedając szczenięta tanio łatwo się ich pozbędziemy. Zwiększamy tylko liczbę nie chcianych psów, które wciąż zapełniają schroniska dla zwierząt.
Hodowla ze słabego materiału nie przynosi nikomu nic dobrego. Potomstwo może być tak słabowite, że trzeba je będzie uśpić z powodu wad rozwojwych odziedziczonych po rodzicach. Istnieje pogląd, że wykorzystanie słabszego materiału rodzicielskiego utrzymuje różnorodność w rasie i szerszy „bank genów”, ale daje to tylko więcej nie chcianych psów.

Dojrzałość hodowlana suki
Ciąża i poród powodują duże zmiany fizjologiczne w organizmie suki i powinna być ona w pełni dojrzała. Wzrost kości młodej suki zostaje zakończony w wieku 10-12 miesięcy, a u większych ras rozwój mięśni kończy się jeszcze później. Najlepiej, aby suka miała jedną normalną „ruję” zanim zdecydujemy się na szczenięta – większe są wtedy szanse na dorodne, zdrowe młode. Samice psów w naturze parzą się przy pierwszej rui. Zwykle zachodzą w ciążę, a jej częstym wynikiem są szczenięta, które umierają, ponieważ suka nie jest wystarczająco silna, aby je wychować.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Kąpiel psa

    Nie ma prostej odpowiedzi na pytanie: „Jak często kąpać psa?”. Brudny lub brzydko pachnący pies wymaga kąpieli, chociaż niewielka ilość brudu może być usuwana przy szczotkowaniu. Wiele psów potrzebuje częstych kąpieli w lecie, inne regularnie co miesiąc, ale mało które częściej. Skóra niektórych psów, zwłaszcza szkockich terierów, staje się brudna przez nagromadzenie łupieżu. Mogą one potrzebować kąpieli co 2-4 tygodnie. Gdy łupież staje się problemem, zwracamy się o poradę do lekarza.
    Zawsze rozczesujemy psa przed kąpielą, żeby nie powiększać kołtunów. Nigdy nie używamy detergentów czy szarego mydła, skóra wielu psów bardzo źle na nie reaguje. Można używać łagodnego mydła dla ludzi, ale najlepszy jest specjalny szampon dla psów lub dzieci. Woda powinna być ciepła.
    Psa można wykąpać w naszej wannie, jeśli ją potem wymyjemy. Dziecięca wanienka jest idealna dla małego psa – można ją umieścić na wygodnej wysokości w domu lub na zewnątrz. Dla dużych psów można wykorzystać basenik dla dzieci, ale trzeba uważać, aby pazury psa nie przebiły go. Gumowa wycieraczka zapobiega przedziurawieniu basenika i ślizganiu się psa. Jeśli pies się pośliźnie, może wpaść w panikę i zachlapać cały pokój.
    Suchy szampon
    Jest doskonały dla szybkiego mycia, ale nie wystarcza dla naprawdę brudnego psa. Suchy szampon jest proszkiem do usuwania nadmiaru tłuszczu z sierści (która może być trochę brudna i mieć przykry zapach). Rozjaśnia to kolor sierści, a talk z szamponem podkreśla wszystkie białe części. Pokrywamy sierść proszkiem i szczotkujemy ją. Sierść może nastroszyć się przez naelektryzowanie, więc nie należy pogarszać sprawy szczotką z tworzywa sztucznego.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Wypadek psa

    To się dzieje bardzo szybko: pisk opon, głuche uderzenie, skowyt i pies toczy się bezwładnie po ulicy albo wylatuje na parę metrów w powietrze. Niezależnie od tego, jak bardzo nie ma się siły spojrzeć, niezależnie od tego, że samemu też pozostaje się pod wpływem szoku, działać trzeba szybko i zdecydowanie.

    Po pierwsze, trzeba psa natychmiast wziąć na smycz, nieważne, czy leży, czy stoi cały roztrzęsiony. W razie czego, jeżeli smyczy nie ma pod ręką, trzeba go przynajmniej trzymać za obrożę, jednak zachowując ostrożność — pies jest pod wpływem szoku i może ugryźć nawet właściciela. Najlepiej wychowane i najbardziej posłuszne zwierzę może po wypadku próbować uciec, stąd konieczność zapięcia smyczy. Nawet, gdy pies leży jak martwy, trzeba go trzymać — potrafi nagłe zerwać się na nogi i uciec w siną dal.

    Jeżeli pies jest nieprzytomny, należy jak najszybciej wyciągnąć mu język na wierzch, by nie dostał się do krtani i nie spowodował uduszenia zwierzęcia.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Choroba Aujeszky’ego

    Kolejną chorobą zakaźną, przeciwko której, niestety, nie ma szczepionki jest choroba Aujeszky’ego, inaczej nazywana pseudowścieklizną. Wirusy tej choroby pojawiają się w surowym mięsie wieprzowym lub są przenoszone przez chore szczury. Zarażone psy są apatyczne, nie mają apetytu, często pojawia się u nich przymus lizania się, drapania i gryzienia. Śmierć następuje po trzech dniach; najczęściej poprzedzają ją skurcze i paraliż. Jedyną profilaktyką jest nie podawanie psom surowej wieprzowiny.

    Czy wywarły na Tobie wrażenie opisy tych zakaźnych chorób? Tak? No to maszeruj do weterynarza, by Twój, w porę zaszczepiony pies, miał szansę ich uniknąć!

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Choroby przełyku u psa

    Mogą one mieć to samo podłoże, co zapalenie jamy ustnej. Pies z powodu silnego bólu nie może przełykać pokarmu. Szyję ma napiętą, obrzękłą. Leczyć można odpowiednią dietą oraz okładami wysuszającymi.
    Przy zadławieniu się ciałem obcym pies usiłuje łapą wyjąć sobie z pyska przeszkodę, kaszle i krztusi się. Musimy psu otworzyć pysk i wyciągnąć przeszkodę palcami lub musi się tym zająć lekarz weterynarii.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Zdolność trzymania się tropu

    Każdy pies myśliwski powinien umieć tropić zwierzynę. Jeden będzie to robił lepiej, inny gorzej, umiejętność tropienia zależna jest także od rasy psa.
    Pewne rasy są wyjątkowo predysponowane do trzymania się tropu, o czym już była mowa. Odpowiedzmy sobie na pytanie: jakie dodatkowe cechy psychiczne i fizyczne powinien posiadać dobrze tropiący pies – co na to wpływa?

    Przede wszystkim musi mieć doskonały nos, nie bez znaczenia jest też wzrost psa. Pies niższy będzie miał większą łatwość tropienia niż pies wysoki, któremu będzie sprawiało trudność niskie pochylenie głowy, szczególnie w ruchu. Łączy się to ze skłonnością do pracy dolnym, pół-górnym lub górnym wiatrem. Zasadniczo skłonności te zależne są od rasy, ale również i od cech indy widualnych psa. Psa pracującego dolnym wiatrem można poprzez ćwiczenia skłonić do pracy pólgórnym lub górnym wiatrem i odwrotnie.

    Psy pracujące górnym wiatrem gorzej trzymają się tropów. Bardzo szybko idą po tropie, ścinając zakola śladu, i często go gubią. Po zgubieniu tropu mają większą lub mniejszą trudność w odnalezieniu go w zależności od cech wrodzonych i praktyki. Psy pracujące dolnym wiatrem doskonale trzymają się tropu, wypracowując nosem wszelkie zakola śladu, często dokładnie punktując trop nosem; pracują również wolniej. Bardzo ważna jest umiejętność odnajdowania tropu oraz styl i efektywność odnajdowania śladu. Stylowy i funkcjonalny sposób odnajdowania tropu polega na zrobieniu mniejszego lub większego koła w momencie jego zgubienia. Jest to najlepszy sposób na szybkie odnalezienie śladu. Pies, który biega w jedną lub drugą stronę, chaotycznie cofa się lub wybiega naprzód, będzie miał duże trudności w odnalezieniu tropu, bo brak mu tej „iskry”, którą nazywamy zdolnością trzymania się tropu. Takiego psa trzeba mozolnie uczyć tej umiejętności.
    Zreasumujmy metody rozwijania umiejętności tropienia:

    • rozwijanie umiejętności tropienia u szczeniaka przez stosowanie włóczek kawałkiem mięsa w mieszkaniu i w terenie,
    • 4-5 miesiąc życia psa – nauka tropienia (zapoznawanie psa) po gorących tropach zwierzyny w terenie – na otoku,
    • 5-6 miesiąc życia-odnajdowanie wychowawcy po jego śladach, włóczki i odnajdowanie sztucznego aportu,
    • powyżej 6 miesiąca życia – nauka zguby,
    • tropienie na gorących tropach zwierzyny – na otoku,
    • tropienie na sztucznie sfarbowanych tropach – na otoku,
    • tropienie na naturalnie sfarbowanych tropach – na otoku,
    • tropienie na naturalnie sfarbowanych tropach – bez otoku.
    • Po przeprowadzeniu tych ćwiczeń pies powinien bezbłędnie tropić.
  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Rozwijanie pasji myśliwskiej

    Pasja myśliwska jest wykładnikiem typu psa, szczególnie w wieku młodzieńczym. Miody pies pobudliwy szybciej i bardziej emocjonalnie będzie reagował na zwierzynę niż pies zrównoważony. Ale wcale nie jest pewne, że pies zrównoważony, poprzez odpowiednie postępowanie, nie dorówna psu pobudliwemu lub nie przewyższy go pasją. Mimo że pies genetycznie przejmuje po rodzicach pewne cechy charakteru, w tym mniejszą lub większą pasję myśliwską, to jednak poprzez odpowiednie postępowanie i szkolenie można ją rozwinąć, atrudniej ją wyhamować. Zbyt duża pasja myśliwska kłóci się z posłuszeństwem!

    Każdy miody pies nie bardzo jeszcze wie, co to jest zwierzyna, chociaż instynkt pokarmowy i pochodny instynkt myśliwski zaczynają już działać, a więc jest to już moment, w którym nasza ingerencja będzie bardzo pożądana. Zapoznając psa ze zwierzyną, zaczynamy rozbudzać w nim pasję myśliwską. Zachęcamy go do szukania zwierzyny, naprowadzamy na gorące tropy, cały czas angażując się osobiście. Co to jest „osobiste zaangażowanie”? Otóż chodzi o to, by wychowawca tak był wewnętrznie napięty i zemocjonowany poszukiwaniem zwierzyny i jej gorącym tropem, aby pies to odczuł. Poparte to powinno być gestami i głosem wyrażającym emocje; sens słów jest tu obojętny, ważna jest intonacja głosu. Gdy pies zaczyna węszyć jakiś ślad, natychmiast włączamy się, gdy zrobi stójkę, już z daleka, idąc do niego, włączamy się głosem, przy czym intonacja głosu powinna być chwaląca i podniecająca. Nasza emocja i zaangażowanie myśliwskie zaczną oddziaływać na psa.

    Jeszcze o kontrowersyjnej sprawie gonu psa za zającem. Jest niewątpliwe, że młody pies goniący zające nabiera dużej pasji myśliwskiej, ale trzeba wiedzieć, że karanie młodych psów za gonienie zajęcy może fatalnie odbić się na ich dalszej myśliwskiej pracy i wyszkoleniu. Pies jest jeszcze nie ustabilizowany psychicznie, nie opanowany przez wychowawcę, nie rozumiejący, o co mu chodzi. Jeśli dodatkowo zakazy gonienia egzekwowane są ostro, rygorystycznie, gwałtownie, to pies jest zestresowany, zastraszony, przy czym zaczyna być „chytry” – wyłamuje się z posłuszeństwa. Postępowanie takie jest szczególnie niebezpieczne u psów ras angielskich i wyżla niemieckiego krótkowłosego, które przygotowywane są do Field trialsów. W konkurencjach „Derby” (Field trialsy dla młodych psów) psy muszą respektować zające. Wychowawca ma mało czasu na przygotowanie psa, używa więc środków drastycznych, by szybko i gruntownie odzwyczaić psa od gonienia. Późniejsze konsekwencje takiego szkolenia mogą być bardzo przykre.

    Jeśli już zdecydujemy się na wzbudzanie pasji psa, zezwalając mu na gon zajęcy, to należy zachować pewne reguły. Wychowawca nie bierze w tym udziału, jest obojętny, psa nie gani ani nie chwali; zachowuje się tak, jakby tej pogoni nie widział, przy tym nie odwołuje psa, który na pewno sam wróci.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Pasja myśliwska psa

    Dla jasności zsumujmy i skonkretyzujmy teraz elementy pasji myśliwskiej psa oraz wylrwałość w poszukiwaniu zwierzyny:

    • pasja jest cechą psychiczną, z którą pies się rodzi, można ją częściowo rozwinąć poprzez odpowiednie szkolenie,
    • pasja niejako zmusza psa do treningu szybkości i wytrzymałości,
    • poprzez trening fizyczny pies wyrabia sobie klatkę piersiową, płuca, serce, nabiera płynności i elastyczności ruchu, wzmacnia kościec i mięśnie,
    • nienaganna, harmonijna budowa anatomiczna sprzyja bezbłędnej mechanice ruchu, a więc szybkości i wytrzymałości,

    wytrwałość w poszukiwaniu zwierzyny jest pochodną pasji, a więc należy zaliczyć ją do cech wrodzonych.

  • 0 Comments
  • Filed under: psy
  • MAŁY MUNSTERLANDER

    Mały munsterlander to silny pies o szlachetnej linii. Zbliżony do płochacza jest jednak wyżłem legawcem ułożonym do wystawiania zwierzyny, głównie lotnej i aportowania zestrzelonej. Ten najmniejszy wyżeł z wrodzonym instynktem do stójki doskonale pracuje również na tropie i w wodzie. Dzięki swej wszechstronności budzi coraz większe zainteresowanie w kołach łowieckich. Używany głównie do pracy w lesie, wykazuje dużą wytrzymałość i czujność. Jest cięty na drapieżniki, szybki i łatwy w szkoleniu. Polecenia wykonuje chętnie i z dużym zapałem. Potrafi być dobrym przyjacielem całej rodziny i wzorowym stróżem. Jest miły, inteligentny, bardzo przywiązany i wierny. Jego wzrost w kłębie: 50-55 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Pointer

    Pointer jest jedynym angielskim wyżłem krótkowłosym. Pochodzi najprawdopodobniej z Hiszpanii, gdzie używano go do polowań na ptaki. Jest w tej dziedzinie najlepszym specjalistą. Pozbawiony jest zupełnie zainteresowania zwierzyną włochatą. Doskonale nadaje się do stójki i rewirowania, choć niektórzy fachowcy twierdzą, że szkolenie pointera na psa wszechstronnego prowadzi do zniekształcenia jego charakteru. W Wielkiej Brytanii uważa się, że nie należy go uczyć aportowania, gdyż można popsuć zdecydowaną stójkę. Doskonały węch i szybkość, a przy tym duża inteligencja, czyni zeń świetnego towarzysza myśliwego. Charakter ma żywy, uosabia siłę i wytrwałość. Błyskawicznie reaguje na każdy podmuch wiatru przynoszący zapach zwierzyny. Dorasta do 60-65 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized