Najwyższym psem jest chart irlandzki — irish wolfshound, zwany u nas popularnie wilczarzem (wys. od 70 cm) — którego zadaniem jest szczucie wilków. Jest rosły, okazały, zgrabnie i harmonijnie zbudowany, lekki w ruchu. Szatę ma szorstką i twardą, maść szarą i pręgowaną, czerwoną, czarną, czysto białą lub płową.

Subtelnym pieskiem salonowym jest charcik włoski (wys. 33-35 cm) — uosobienie wdzięku i elegancji. Ulubieniec wielu władców: Kleopatry, Fryderyka Wielkiego, Franciszka I. Przypomina nieco kształtem pomniejszonego charta sloughi. Jest bardzo szybki, pojętny, żywy, przywiązuje się łatwo do właściciela. Szatę ma gładką i delikatną we wszystkich odcieniach, jednolitą.

Dzięki staraniom polskich kynologów odtworzona została istniejąca na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczy-pospolitej rasa charta polskiego (wys. 68-75 cm). Jest to dobrze zbudowany, wysoki pies o włosie gładkim, przyle-gającym, różnej maści: płowej, białej, białej w brązowe i czarne łaty lub czarny podpalany. Z roku na rok zwiększa się grono hodowców i miłośników tej  rasy.  Charty polskie są
Silne, odporne na choroby i warunki atmosferyczne. Jak pisał Stanisław Rewieński w 1893 r.:
„Ruskie charty z gładką, krótką sierścią, zwane „chartyja borzyja” albo po prostu polskimi, nie różnią się niczym od naszych dawnych chartów i tak samo są używane do polowania na zające i lisy, do wilka bowiem nie dosyć posiadają śmiałości, za to przewyższają wilczarzy szybkością, zwłaszcza na krótką metę, gdy tamte są wytrwalsze i nie prędko się męczą”. Jeśli ktoś z Czytelników tego poradnika pragnie zainteresować się chartami, polecam tę polską rasę i powiększenie tym grona ich wielbicieli.

Chart afgański (wys. 69-71 cm) — oznacza się godnością i rezerwą w stosunku do otoczenia. Włos ma długi, jedwabisty, delikatny, w różnych kolorach. Historia tej rasy sięga bardzo daleko w przeszłość, czasów, gdy nazywano je „psami z arki Noego”. Pochodzą one od chartów egipskich i polowały na antylopy, gazele i pantery. Były też ozdobą królewskich i książęcych dworów ze względu na swoją piękną szlachetną sylwetkę i wschodnią tajemniczość. W kraju swego pochodzenia są do dnia dzisiejszego wykorzystywane w myśliw-stwie, do noszenia bagaży i jako stróże.

W warunkach pustynnych używane są jak psy gończe do szczucia zwierzyny. Są samodzielne i bardzo trudne do ułożenia. Bardzo lubią zabawy, biegi i wymagają od przewodnika cierpliwości i serdecznej stanowczości. Prowadzone właściwie są łatwe we współżyciu, czyste i spokojne, uwielbiają dzieci. Serdeczne dla właściciela, są nieco nieufne w stosunku do obcych. Wymagają solidnego wybiegania się i długich spacerów.

W Europie stały się popularne dzięki tradycji wyścigów, w których liczy się zrywny start, szybki bieg i refleks. Są to psy wysokie, szczupłe, lekkie, o kufie w kształcie wydłużonego klina, o długich, suchych kończynach. Całość robi wrażenie wychudzonego psa z bardzo głęboką i wąską klatką piersiową.
Najstarszą, pierwotną rasą jest sloughi, chart arabski (wys. 55-75 cm) —  pies o subtelnej budowie i suchej muskulaturze. Włos ma krótki, delikatny, maści piaskowej lub płowej.