Skłonność do oszczekiwania jest przede wszystkim właściwością rasy, ale także indywidualną cechą psa. Oszczekiwanie zwierzyny czy gorącego tropu jest cechą pożądaną, wielce cenioną przez myśliwych. Są rasy psów, jak np. gończe, które dają głos idąc po gorącym tropie zająca;  na oko grają już pełnym głosem. Wyżły po gorącym tropie zająca, jak również na oko, idą przeważnie milczkiem, najwyżej skomląc. Teriery i jamniki na gorącym tropie przeważnie poszczekują, a goniąc na oko zawzięcie oszczekują. Łajka i posoko wiec będą oszczekiwały zwierzynę dopiero wówczas, gdy ją zobaczą, a po gorącym tropie idą milczkiem.

Jak więc widzimy, skłonność do oszczekiwania jest zróżnicowana:

  • jedne psy po tropie i na oko idą milczkiem,
  • inne psy po tropie idą milczkiem, ale oszczekują na oko,
  • jeszcze inne oszczekują idąc po tropie i na oko.

Przy tym w każdej rasie można spotkać osobniki różniące się cechą oszczekiwania zarówno w sensie dodatnim, jak i ujemnym. U psów zdradzających ochotę do oszczekiwania można wyrobić nawyk oszczekiwania zwierzyny, odpowiednio je szkoląc.