Najwyższym psem jest chart irlandzki — irish wolfshound, zwany u nas popularnie wilczarzem (wys. od 70 cm) — którego zadaniem jest szczucie wilków. Jest rosły, okazały, zgrabnie i harmonijnie zbudowany, lekki w ruchu. Szatę ma szorstką i twardą, maść szarą i pręgowaną, czerwoną, czarną, czysto białą lub płową.

Subtelnym pieskiem salonowym jest charcik włoski (wys. 33-35 cm) — uosobienie wdzięku i elegancji. Ulubieniec wielu władców: Kleopatry, Fryderyka Wielkiego, Franciszka I. Przypomina nieco kształtem pomniejszonego charta sloughi. Jest bardzo szybki, pojętny, żywy, przywiązuje się łatwo do właściciela. Szatę ma gładką i delikatną we wszystkich odcieniach, jednolitą.

Dzięki staraniom polskich kynologów odtworzona została istniejąca na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczy-pospolitej rasa charta polskiego (wys. 68-75 cm). Jest to dobrze zbudowany, wysoki pies o włosie gładkim, przyle-gającym, różnej maści: płowej, białej, białej w brązowe i czarne łaty lub czarny podpalany. Z roku na rok zwiększa się grono hodowców i miłośników tej  rasy.  Charty polskie są
Silne, odporne na choroby i warunki atmosferyczne. Jak pisał Stanisław Rewieński w 1893 r.:
„Ruskie charty z gładką, krótką sierścią, zwane „chartyja borzyja” albo po prostu polskimi, nie różnią się niczym od naszych dawnych chartów i tak samo są używane do polowania na zające i lisy, do wilka bowiem nie dosyć posiadają śmiałości, za to przewyższają wilczarzy szybkością, zwłaszcza na krótką metę, gdy tamte są wytrwalsze i nie prędko się męczą”. Jeśli ktoś z Czytelników tego poradnika pragnie zainteresować się chartami, polecam tę polską rasę i powiększenie tym grona ich wielbicieli.