Mogą one mieć to samo podłoże, co zapalenie jamy ustnej. Pies z powodu silnego bólu nie może przełykać pokarmu. Szyję ma napiętą, obrzękłą. Leczyć można odpowiednią dietą oraz okładami wysuszającymi.
Przy zadławieniu się ciałem obcym pies usiłuje łapą wyjąć sobie z pyska przeszkodę, kaszle i krztusi się. Musimy psu otworzyć pysk i wyciągnąć przeszkodę palcami lub musi się tym zająć lekarz weterynarii.

Występuje ono dosyć często i może być wywołane mechanicznie, na przykład przez zjedzenie zbyt gorącego pokarmu, na skutek uszkodzenia odłamkami kości lub innym ostrym przedmiotem. Może też być następstwem chorych zębów. Pielęgnacja zębów psa powinna nas szczególnie interesować, bowiem utrzymanie ich w dobrym stanie, to zdrowy przewód pokarmowy i zdrowa jama ustna. Warto kontrolować zęby psa, zwłaszcza dorosłego, i jeśli zachodzi potrzeba usuwać powstający kamień nazębny, który uszkadza dziąsła. Zalegające i gnijące pod kamieniem resztki jedzenia, poza przykrą wonią, prowadzą do obluźnienia zębów, stanu zapalnego dziąseł i próchnicy.

Przy powierzchniowym zapaleniu jamy ustnej psy ślinią się, mają mniejszy apetyt, wydają się stale przeżuwać pokarm. Stosowanie prawidłowego odżywiania pokarmem półpłynnym i płukanie jamy ustnej roztworem nadmanganianu potasu daje wyniki pozytywne.

Głębokie zapalenie powoduje powstawanie pęcherzy i wrzodów. Język pokryty jest białawym nalotem, śluz zabarwiony krwią. Leczenie jest długie i trudne, może być przeprowadzone tylko przez lekarza weterynarii.

Choroba ta charakteryzuje się zapaleniem wątroby, układu oddechowego oraz nerwowego i jest szeroko rozpowszechniona. Atakuje zwierzęta w każdym wieku, a zwłaszcza młode. Nosicielami tego wirusa jest około 50% psów.

Źródłem zakażenia jest mocz i kał zwierząt chorych lub nosicieli. Zakażenie następuje poprzez przewód po-karmowy, rzadziej przez układ oddechowy.
Okres inkubacji wynosi około 3-9 dni, objawia się kilkudniowym wzrostem temperatury do ponad 40 C, a po kolejnych kilku dniach następuje jej spadek.

Wirus wywołuje różne postacie tej choroby, jak i przebieg jej może być rozmaity. Najczęściej występuje pod dwiema postaciami:
Postać wątrobową charakteryzują wymioty i biegunki, bolesność wątroby i pęcherzyka żółciowego przy dotyku. Ponadto dołącza się zapalenie spojówek, zmętnienie rogówki, powiększenie i zaczerwienienie migdał-ków oraz zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego. Zwierzęta są osowiałe i nie mają apetytu. Choroba ma zwykle ciężki przebieg.
Postać oddechową, oprócz gorączki i apatii, charakteryzuje najpierw śluzowy, następnie ropny wyciek z nosa. Pojawiają się ogniska zapalne w płucach, przyspieszony oddech i kaszel. Występują również objawy uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego.
Leczenie daje pozytywne rezultaty tylko wtedy, gdy jest prowadzone przez lekarza weterynarii. Można zapobiegać tej chorobie przez stosowanie szczepionki ochronnej.

Jest to choroba znana od dawna, zwana też ,.tyfusem psim” lub „chorobą stuttgarską”. Wywołują ją drobnoustroje (krętki) zwane leptospirami. Chorują na nią psy, niezależnie od wieku.

Głównym źródłem zakażenia są gryzonie, będące nosicielami zarazków tej choroby. Wydalają je z moczem i śliną. Rozmnażaniu zarazków sprzyjają brudne kałuże i stojące wody oraz brud w pomieszczeniach i brudny, skażony pokarm. Choroba atakuje psy zwłaszcza w momencie osłabienia sił obronnych organizmu.

Leptospiroza występuje w trzech postaciach:
Postać żołądkowo-jelitową charakteryzuje wzrost temperatury do około 40 C. Szybko jednak opada, a nasilają się objawy ogólne, jak: osowiałość, brak apetytu, wymioty, biegunka (nawet krwawa). Pojawiają się drżenia mięśni, przemijająca sztywność tylnych kończyn, trudności w poruszaniu się i bóle mięśniowe. Nasilają się zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Inne objawy, to zapalenie spojówek, migdałków i błony śluzowej nosa. W miarę rozwijania się choroby skóra staje się nieelastyczna, język nabiera brązowego zabarwienia, może też wystąpić żółtaczka.
W postaci nerkowej narastają objawy świadczące o uszkodzeniu nerek. Obserwuje się odkładanie kamienia nazębnego i martwicę końca języka. W rozwiniętej fazie choroby kał staje się szklisty, a wymioty — krwawe. Dojść może do mocznicy.
Postać posocznicowa po kilkudniowym okresie wysokiej temperatury powoduje w ciągu 5-7 dni śmierć psa. Przedtem występują objawy niewydolności nerek lub żołądkowo-jelitowe, dziąsła krwawią, a uszkodzony mięsień sercowy powoduje niewydolność krążenia, duszność i sinicę. Wynik leczenia zależy od szybkiej interwencji lekarza weterynarii, zanim wystąpią w narządach nieodwracalne zmiany.

Również i tej chorobie można zapobiec dzięki szczepieniom ochronnym, równoczesnym ze szczepieniem przeciwko nosówce.

W ostatnich latach pojawiła się nowa, groźna, choroba wirusowa. Występuje nagle, przebiega wśród uporczywych wymiotów, biegunki. Powoduje wysoki procent śmiertelności, zwłaszcza u szczeniąt i młodych psów. Po raz pierwszy rozpoznano ją w USA w 1978 r., a w Polsce pierwsze jej przypadki odnotowano w 1980 r. Chorują na nią psy w każdym wieku, ale najbardziej wrażliwe są, jak już wspomniałam, szczenięta i młode psy.

Wirus wydalany jest ze śliną, wymiotami, moczem i kałem chorych psów lub nosicieli, głównie poprzez bezpośredni kontakt. W przebiegu bardzo ciężkim, który występuje głównie u szczeniąt, już 24-48 godzin od wystąpienia pierwszych objawów dochodzi do śmierci. Uporczywe wymioty są zabarwione na żółto, kał wodnisty, szarobiaławy, cuchnący, szybko pojawia się krew. Psy są bez apetytu, odwodnione, wychudzone i osowiałe. Może wystąpić gorączka.
W przebiegu ciężkim śmierć następuje po 1-2 dniach. U psów starszych przebieg choroby jest lżejszy, leczenie jednak trwa dłużej.

Groźne jest odwodnienie organizmu i zaburzenia w układzie krążenia, na które wskazują zimne opuszki palcowe. Pies ma objawy jakby znajdował się w agonii. Życie ratuje natychmiastowa interwencja lekarza weterynarii. Do czasu skontaktowania się z le-
karzem wstrzymujemy się z podawaniem płynów, by dalsze wymioty nie pogorszyły stanu zdrowia. Staramy się jedynie pobudzić krążenie przez ogrzewanie ciała psa poduszką elektryczną, butelkami z gorącą wodą, itp. Zwierzę nie ma szansy przeżycia bez szybkiej pomocy lekarskiej.

Rozszerzaniu się parwowirozy zapobiega stosowanie szczepionki, która znacznie obniża zachorowalność, a w przypadku zachorowania zmniejsza śmiertelność.