To się dzieje bardzo szybko: pisk opon, głuche uderzenie, skowyt i pies toczy się bezwładnie po ulicy albo wylatuje na parę metrów w powietrze. Niezależnie od tego, jak bardzo nie ma się siły spojrzeć, niezależnie od tego, że samemu też pozostaje się pod wpływem szoku, działać trzeba szybko i zdecydowanie.

Po pierwsze, trzeba psa natychmiast wziąć na smycz, nieważne, czy leży, czy stoi cały roztrzęsiony. W razie czego, jeżeli smyczy nie ma pod ręką, trzeba go przynajmniej trzymać za obrożę, jednak zachowując ostrożność — pies jest pod wpływem szoku i może ugryźć nawet właściciela. Najlepiej wychowane i najbardziej posłuszne zwierzę może po wypadku próbować uciec, stąd konieczność zapięcia smyczy. Nawet, gdy pies leży jak martwy, trzeba go trzymać — potrafi nagłe zerwać się na nogi i uciec w siną dal.

Jeżeli pies jest nieprzytomny, należy jak najszybciej wyciągnąć mu język na wierzch, by nie dostał się do krtani i nie spowodował uduszenia zwierzęcia.

Kolejną chorobą zakaźną, przeciwko której, niestety, nie ma szczepionki jest choroba Aujeszky’ego, inaczej nazywana pseudowścieklizną. Wirusy tej choroby pojawiają się w surowym mięsie wieprzowym lub są przenoszone przez chore szczury. Zarażone psy są apatyczne, nie mają apetytu, często pojawia się u nich przymus lizania się, drapania i gryzienia. Śmierć następuje po trzech dniach; najczęściej poprzedzają ją skurcze i paraliż. Jedyną profilaktyką jest nie podawanie psom surowej wieprzowiny.

Czy wywarły na Tobie wrażenie opisy tych zakaźnych chorób? Tak? No to maszeruj do weterynarza, by Twój, w porę zaszczepiony pies, miał szansę ich uniknąć!

Ostatnimi czasy dość często psy chorują na parwowirozę. Choroba ta jest bezwzględna dla szczeniąt, które bardzo szybko umierają z powodu odwodnienia i czasem zapalenia mięśnia sercowego. Starsze zwierzęta początkowo silnie wymiotują, potem mają krwawą biegunkę. Chore psy są apatyczne i nie chcą nic jeść. Natychmiast do weterynarza! Nawet fachowa pomoc niewiele pomoże, jeżeli choroba zdążyła poczynić nieodwracalne szkody.
Podobny przebieg ma koronawiroza, która dotąd nie dawała o sobie znać, a teraz spotyka się ją coraz częściej. Przeciwko niej także można psy szczepić.

Wścieklizna jest straszliwą chorobą, atakującą zarówno zwierzęta, jak i ludzi. Decydujące o zakażeniu jest dostanie się zawierającej wirus śliny do krwi. Pierwsze objawy występują tydzień do kilku miesięcy po bójce z zarażonym wścieklizną zwierzęciem. Symptomy nie są, niestety, zbyt wyraźne. Rzadko spotyka się dzisiaj szalejące zwierzęta, ogarnięte niepokojem. Najczęściej chore stworzenia zachowują się początkowo spokojnie, potem dochodzi do paraliżu zaczynającego się od żuchwy, później do ślino toku i zmiany głosu.

Pamiętaj: przy najlżejszym podejrzeniu o wściekliznę natychmiast zawiadom lekarza weterynarii. Wścieklizna jest chorobą naprawdę szalenie niebezpieczną i nieuleczalną.

Istnieje wiele gatunków leptospirozy. Producenci szczepionek starają się, by zawierały one najważniejsze gatunki bakterii, wywołujących tę chorobę. Wiele z nich występuje w wodzie, zwłaszcza w wodzie stojącej, stąd bardziej narażone są psy, które często mają z wodą kontakt (psy myśliwskie). Pierwszym objawem leptospirozy bywa osłabienie nadgarstków. Wyraźnie widać, że pies ma większe trudności niż zwykle z pokonywaniem stopni. Potem pojawia się ogólne wyczerpanie; oczy, jak przy nosówce, czerwienieją. Jest bardzo źle, jeżeli dochodzi do biegunki i wymiotów. Zażółcenie oczu i błon śluzowych jest cechą bardzo ciężkiego przebiegu leptospirozy. Choroba ta przebiega zawsze razem z zapaleniem nerek. Świadczy o nim obecność białka w moczu.

Naturalnie już przy pierwszych objawach choroby powinieneś zgłosić się do weterynarza (tym bardziej że niektóre z wywołujących leptospirozę bakterii są groźne i dla człowieka), który oceni szanse na wyleczenie psa.

Mogą one mieć to samo podłoże, co zapalenie jamy ustnej. Pies z powodu silnego bólu nie może przełykać pokarmu. Szyję ma napiętą, obrzękłą. Leczyć można odpowiednią dietą oraz okładami wysuszającymi.
Przy zadławieniu się ciałem obcym pies usiłuje łapą wyjąć sobie z pyska przeszkodę, kaszle i krztusi się. Musimy psu otworzyć pysk i wyciągnąć przeszkodę palcami lub musi się tym zająć lekarz weterynarii.

Występuje ono dosyć często i może być wywołane mechanicznie, na przykład przez zjedzenie zbyt gorącego pokarmu, na skutek uszkodzenia odłamkami kości lub innym ostrym przedmiotem. Może też być następstwem chorych zębów. Pielęgnacja zębów psa powinna nas szczególnie interesować, bowiem utrzymanie ich w dobrym stanie, to zdrowy przewód pokarmowy i zdrowa jama ustna. Warto kontrolować zęby psa, zwłaszcza dorosłego, i jeśli zachodzi potrzeba usuwać powstający kamień nazębny, który uszkadza dziąsła. Zalegające i gnijące pod kamieniem resztki jedzenia, poza przykrą wonią, prowadzą do obluźnienia zębów, stanu zapalnego dziąseł i próchnicy.

Przy powierzchniowym zapaleniu jamy ustnej psy ślinią się, mają mniejszy apetyt, wydają się stale przeżuwać pokarm. Stosowanie prawidłowego odżywiania pokarmem półpłynnym i płukanie jamy ustnej roztworem nadmanganianu potasu daje wyniki pozytywne.

Głębokie zapalenie powoduje powstawanie pęcherzy i wrzodów. Język pokryty jest białawym nalotem, śluz zabarwiony krwią. Leczenie jest długie i trudne, może być przeprowadzone tylko przez lekarza weterynarii.

Choroba ta charakteryzuje się zapaleniem wątroby, układu oddechowego oraz nerwowego i jest szeroko rozpowszechniona. Atakuje zwierzęta w każdym wieku, a zwłaszcza młode. Nosicielami tego wirusa jest około 50% psów.

Źródłem zakażenia jest mocz i kał zwierząt chorych lub nosicieli. Zakażenie następuje poprzez przewód po-karmowy, rzadziej przez układ oddechowy.
Okres inkubacji wynosi około 3-9 dni, objawia się kilkudniowym wzrostem temperatury do ponad 40 C, a po kolejnych kilku dniach następuje jej spadek.

Wirus wywołuje różne postacie tej choroby, jak i przebieg jej może być rozmaity. Najczęściej występuje pod dwiema postaciami:
Postać wątrobową charakteryzują wymioty i biegunki, bolesność wątroby i pęcherzyka żółciowego przy dotyku. Ponadto dołącza się zapalenie spojówek, zmętnienie rogówki, powiększenie i zaczerwienienie migdał-ków oraz zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego. Zwierzęta są osowiałe i nie mają apetytu. Choroba ma zwykle ciężki przebieg.
Postać oddechową, oprócz gorączki i apatii, charakteryzuje najpierw śluzowy, następnie ropny wyciek z nosa. Pojawiają się ogniska zapalne w płucach, przyspieszony oddech i kaszel. Występują również objawy uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego.
Leczenie daje pozytywne rezultaty tylko wtedy, gdy jest prowadzone przez lekarza weterynarii. Można zapobiegać tej chorobie przez stosowanie szczepionki ochronnej.

Jest to choroba znana od dawna, zwana też ,.tyfusem psim” lub „chorobą stuttgarską”. Wywołują ją drobnoustroje (krętki) zwane leptospirami. Chorują na nią psy, niezależnie od wieku.

Głównym źródłem zakażenia są gryzonie, będące nosicielami zarazków tej choroby. Wydalają je z moczem i śliną. Rozmnażaniu zarazków sprzyjają brudne kałuże i stojące wody oraz brud w pomieszczeniach i brudny, skażony pokarm. Choroba atakuje psy zwłaszcza w momencie osłabienia sił obronnych organizmu.

Leptospiroza występuje w trzech postaciach:
Postać żołądkowo-jelitową charakteryzuje wzrost temperatury do około 40 C. Szybko jednak opada, a nasilają się objawy ogólne, jak: osowiałość, brak apetytu, wymioty, biegunka (nawet krwawa). Pojawiają się drżenia mięśni, przemijająca sztywność tylnych kończyn, trudności w poruszaniu się i bóle mięśniowe. Nasilają się zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Inne objawy, to zapalenie spojówek, migdałków i błony śluzowej nosa. W miarę rozwijania się choroby skóra staje się nieelastyczna, język nabiera brązowego zabarwienia, może też wystąpić żółtaczka.
W postaci nerkowej narastają objawy świadczące o uszkodzeniu nerek. Obserwuje się odkładanie kamienia nazębnego i martwicę końca języka. W rozwiniętej fazie choroby kał staje się szklisty, a wymioty — krwawe. Dojść może do mocznicy.
Postać posocznicowa po kilkudniowym okresie wysokiej temperatury powoduje w ciągu 5-7 dni śmierć psa. Przedtem występują objawy niewydolności nerek lub żołądkowo-jelitowe, dziąsła krwawią, a uszkodzony mięsień sercowy powoduje niewydolność krążenia, duszność i sinicę. Wynik leczenia zależy od szybkiej interwencji lekarza weterynarii, zanim wystąpią w narządach nieodwracalne zmiany.

Również i tej chorobie można zapobiec dzięki szczepieniom ochronnym, równoczesnym ze szczepieniem przeciwko nosówce.

W ostatnich latach pojawiła się nowa, groźna, choroba wirusowa. Występuje nagle, przebiega wśród uporczywych wymiotów, biegunki. Powoduje wysoki procent śmiertelności, zwłaszcza u szczeniąt i młodych psów. Po raz pierwszy rozpoznano ją w USA w 1978 r., a w Polsce pierwsze jej przypadki odnotowano w 1980 r. Chorują na nią psy w każdym wieku, ale najbardziej wrażliwe są, jak już wspomniałam, szczenięta i młode psy.

Wirus wydalany jest ze śliną, wymiotami, moczem i kałem chorych psów lub nosicieli, głównie poprzez bezpośredni kontakt. W przebiegu bardzo ciężkim, który występuje głównie u szczeniąt, już 24-48 godzin od wystąpienia pierwszych objawów dochodzi do śmierci. Uporczywe wymioty są zabarwione na żółto, kał wodnisty, szarobiaławy, cuchnący, szybko pojawia się krew. Psy są bez apetytu, odwodnione, wychudzone i osowiałe. Może wystąpić gorączka.
W przebiegu ciężkim śmierć następuje po 1-2 dniach. U psów starszych przebieg choroby jest lżejszy, leczenie jednak trwa dłużej.

Groźne jest odwodnienie organizmu i zaburzenia w układzie krążenia, na które wskazują zimne opuszki palcowe. Pies ma objawy jakby znajdował się w agonii. Życie ratuje natychmiastowa interwencja lekarza weterynarii. Do czasu skontaktowania się z le-
karzem wstrzymujemy się z podawaniem płynów, by dalsze wymioty nie pogorszyły stanu zdrowia. Staramy się jedynie pobudzić krążenie przez ogrzewanie ciała psa poduszką elektryczną, butelkami z gorącą wodą, itp. Zwierzę nie ma szansy przeżycia bez szybkiej pomocy lekarskiej.

Rozszerzaniu się parwowirozy zapobiega stosowanie szczepionki, która znacznie obniża zachorowalność, a w przypadku zachorowania zmniejsza śmiertelność.